Blogs

Deel 6: Aziatica en Catawiki

Juliet Breider werd geboren op 19 juli 2006 en vanaf dat moment stond onze aandacht in het teken van haar. Juliet ontwikkelde zich goed en ook Rien kreeg het steeds meer naar zijn zin. Winschoten was ons nieuwe thuis geworden en zo voelde het ook. De mensen zijn lief en de Groninger humor en directheid tref je hier in overvloed. Gaandeweg vond alles zijn nieuwe ritme. Willeke besloot na het beëindigen van haar laatste contract om eerst niet meer te solliciteren. Ze werd full time huismoeder. Ik werkte bij het COA (Centraal orgaan Opvang Asielzoekers) en verdiende een goed salaris.
Wat ik niet verteld heb dat we gaandeweg wat spullen verkochten via internet (Ebay en marktplaats). Er ging nog steeds veel geld naar het inkopen van spullen op rommelmarkten en kringloopwinkels, maar we verkochten nu ook meer waardoor er wat meer evenwicht kwam in in- en verkoop van antiek.

Willeke en ik hadden al een tijdje lopen piekeren over een leuke naam voor op de gevel van ons pand. Het werd, geheel tegen mijn principes in, een redelijk saaie naam; Antiek galerie Het Noorden. Het paste het best bij onze aspiraties, we wilden een antiekwinkel worden die bekend kwam te staan in Noord-Nederland. Ook dachten we dat deze naam goed onthouden zou kunnen worden en kan het goed gebruikt worden voor publiciteit op internet. In de eerste maanden na opening van onze winkel zaten we trouw te wachten op klanten. We hadden wat geadverteerd maar ons vermoeden dat het niet heel hard zou gaan met de antiekhandel in oost-Groningen bleek bewaarheid te worden. Ook de “omrijders” kwamen niet speciaal naar onze winkel. Het bleef ijzig stil en na een aantal weken hebben we een babyfoon geplaatst zodat we ook boven de deurbel konden horen en niet steeds in de winkel hoefden te wachten op klanten.

Af en toe kwamen er mensen, meer uit nieuwsgierigheid, en heel enkel een koper. Was dat erg ? Nee, we hadden de ruimte, er was een inkomen en we zaten goed op onze plek in Winschoten. Wel bleven we driftig inkopen en moest er meer verkocht worden op internet. Onze voorraad steeg gestaag en we verkochten eigenlijk alleen als er te weinig geld dreigde door te veel inkoop.

Aziatica

Zoals ik al eerder vertelde was kunstglas mijn grote passie en ook in internationaal keramiek kon ik mij goed redden. Dit waren ook de ‘handelsgebieden’ van de 90er en 00er jaren. In deze tijd was klassiek antiek al tanende en de nieuwe handelaren richten zich veel meer op deze gebieden omdat daar geld te verdienen was.

Een goede vriend die ik sprak en actief was op Ebay.com en welke ik wel eens een goede tip gegeven had, kwam daar op terug met de woorden; “ik zeg je 1 keer; koop Chinese kunst en verkoop dit op Ebay”. Het bleek de beste tip van mijn leven.

De VOC (Verenigde Oost-Indische Compagnie) heeft meer dan tweehonderd jaar handel gedreven met China en Japan naast Indonesië, wat natuurlijk geen gelijkwaardige handel betrof. Met name Chinees porselein was heel populair en heeft gezorgd voor de vernietiging van de duizenden plateelbakkerijen die Nederland rijk was in de 17^e en 18^e eeuw. Het superieure harde en witte porselein was beter, mooier en dus geliefder.

Toen ik om mij heen begon te kijken zag ik overal Chinees porselein. Op markten, marktplaats en bij de mensen thuis.  Ik begon te kopen. Dat ging snel niet goed. Er waren veel kopieën in omloop al dan niet opzettelijk gemaakt om de koper te misleiden. Ook word in China tot de dag van vandaag volgens min of meer volgens de zelfde traditie met dezelfde ontwerpen en kleurpaletten porselein gemaakt. Het is dus zaak om erachter te komen wat de antieke stukken zijn maar ook wat de begerenswaardige stukken zijn. Het heeft mij naar schatting 4 jaar gekost om de basis onder de knie te krijgen. In Chinees porselein kun je een leven lang leren. Er is ontzaglijk veel gemaakt, maar ook een heel grote verscheidenheid en op heel veel verschillende plekken in China, wat natuurlijk een groot land is. De Chinese markt is groot en gretig. Chinese liefhebbers in antieke stukken zijn er in overvloed en ik vergelijk de situatie in China wel eens met de situatie in Nederland in de jaren 70 en 80. Antiek had aanzien en status en was dus duur en schaars.

Gaandeweg begonnen we geld te verdienen. Ik merkte dat ik meteen een voorsprong had met de prille kennis die ik had, ook 19^e eeuws Chinees porselein ging grif van de hand. Als ik in 2008/2009 mijn baan bij het COA had opgezegd dan vermoed ik dat we redelijk welvarend hadden kunnen worden. Simpelweg alle veilinghuizen in Nederland en België opzoeken en alles wat los en vast zit opkopen en je kreeg meteen het dubbele of meer op de internationale markt.
Ik durfde dat niet. Mijn baan bij COA leverde een goed salaris op en als je kinderen hebt en een hypotheek dan is het een grote stap om alleen van de handel te gaan leven. Ik had het graag gedurfd en gedaan. Een vrij leven leek me geweldig en al helemaal als je je brood ermee kan verdienen. Ik bleef zo veel mogelijk Chinees porselein kopen op met name marktplaats en de rommelmarkten. We verkochten niet alles omdat daar de noodzaak niet voor was en dus nam die voorraad ook toe.

Catawiki

Ik sla een aantal jaren over. Jaren waarin het ons goed ging maar waar ik wel het verlangen hield naar een bestaan in de handel. Een goede vriend van mij, wijlen Rob Meershoek, werkte als veilingmeester bij het nog niet zo lang opgerichte Catawiki in Assen. Er werden online veilingen gemaakt. Mij leek het een gat in de markt en ik volgde deze ontwikkeling scherp.

Ik kende Rob van de Verzamelaars jaarbeurzen in Utrecht waar Wil en ik al vanaf 2003 naartoe gingen. Rob was een groot expert op het gebied van Nederlands keramiek. Samen met zijn vrouw Saskia runden ze het bedrijf Artentique. Ik kende hem nog niet zo goed maar dat zou gaan veranderen. Zijn pas opgerichte keramiek veiling bij Catawiki omvatte alle keramiek van waarde. Dat is een te groot gebied om te behappen als veilingmeester. Er stonden dan ook wel eens stukken in de veiling die niet correct omschreven waren. Met name Aziatisch keramiek, dat mijnenveld, ging regelmatig mis. Handelaren hebben de neiging hun spullen zo mooi mogelijk voor te stellen om zodoende een goede prijs te behalen. Bij Chinees keramiek kwam het voor dat de moderne stukken voor antiek werden aangeboden en Japans toch liever Chinees keramiek was.

Als ik fouten zag in zijn veiling dan mailde ik Rob daarover en dan kon dat aangepast worden. In 2013 benaderde Rob mij met de vraag of ik niet als veilingmeester bij Catawiki een baan wilde accepteren om de veiling Aziatica handen en voeten te gaan geven. Ik gaf aan dat ik een vast contract had bij COA, in een hoge schaal zat en een prima salaris. Maar ook dat van mijn hobby mijn werk maken me heel leuk leek.  Daarna ging het snel. Rene Schoenmaker een van de oprichters van Catawiki benaderde mij en toen hij mij meteen een vast contract toezegde en een soortgelijk salaris als wat ik nu had besloot ik de stoute schoenen aan te trekken.

Misschien leuk om de welkomstmail te lezen uit die tijd.

Werken als veilingmeester

Mijn afscheid van COA was hartelijk. Na 21 jaar koos ik het ruime sop. Nog steeds geen fulltime handelaar maar wel een stap in die richting met de nodige veiligheid omkleed.
Ik heb 5 jaar bij Catawiki gewerkt. Eerst als veilingmeester maar later ook als Category lead, zeg maar de coördinator van het team. In het begin bestond er een veiling en deze bracht 4700 op. Laatste maandresultaat voor mijn vertrek was 800.000 euro en dat deden we met zes/zeven mensen. In een notendop geeft dat aan hoe stormachtig de groei van Catawiki was en het was een grote eer daarin een rol te hebben gespeeld.

Mijn vertrek had te maken met mijn heilige overtuiging dat alleen kwaliteit en eerlijkheid leiden tot betere veilingen en meer omzet. Ik heb helaas geleerd dat geld verdienen belangrijker is dan integriteit en ook dat er gradaties van integriteit zijn. Dat laatste heb ik niet kunnen accepteren en dat was de reden dat wij in wederzijdse overeenstemming uit elkaar gegaan zijn. Ik ben niet zeer zakelijk en wellicht te idealistisch voor een commerciële onderneming.

Wat vooral belangrijk voor mij was, naast mijn salaris natuurlijk, was het eindeloos veel leren. Ik besefte vanaf dag één dat ik niet arrogant moest zijn als expert, alhoewel in natuurlijk bepaalde wat er wel en niet in de veiling terecht kwam. Door veel op te zoeken en beweringen van aanbieders na te kijken leerde ik heel veel bij. Ook schroomde ik niet de aanbieders te vragen naar extra informatie en kreeg ik die ook omdat ik aangaf het niet goed te kennen. Deze houding heeft me heel veel inzicht in Aziatisch antiek opgeleverd. Maar letterlijk elke dag valt er iets bij te leren en vergis ik mij nog steeds. Zoals gezegd Aziatica is een leven lang leren.

In 2018 eindigde het avontuur bij Catawiki en na wat zoeken en in mijn netwerk rondvragen kon ik al vrij snel aan de slag als bedrijfsleider bij het veilinghuis Klinkhamer in Groningen. We hebben dit voor een jaar afgesproken om de veiling naar en hoger plan te trekken. Dat is redelijk gelukt, maar bovenal heb ik er een vriendschap aan over gehouden met Martin Klinkhamer, de eigenaar van het bedrijf.

Na veilinghuis klinkhamer heb ik naast het blijven handelen een parttime baan aangenomen als medewerker personeelszaken in een kinderopvang organisatie. Ik heb hiervoor de juiste papieren. Ik ben erachter gekomen dat ik dat vak niet langer beheers en er niet gelukkig in wordt. Ik ben daarom daar niet verder in gegaan. Wel zijn wij in dat jaar erachter gekomen dat Willeke met haar opleiding heel snel gekwalificeerd is voor pedagogisch medewerker in de kinderopvang. Daar is zij mee aan de slag gegaan. Zij heeft inmiddels een baan gevonden en dat biedt nu de bestaanszekerheid die wij graag willen.

Het heden (2022)

Wij zijn inmiddels aanbeland bij het heden in dit relaas. We hebben afgelopen jaar de winkel verdubbeld en alle spullen uitgepakt en in de nieuwe vitrines gezet. Antiek galerie Het Noorden is een winkel op afspraak geworden. Wij zijn open voor bezoekers zodra u belt. In de meeste gevallen kunt u meteen terecht. Doordat de spullen allemaal zichtbaar om ons heen staan en niet in dozen is het ook een stuk eenvoudiger geworden kavels aan te maken voor (online) veilingen. Ook kunnen we snel klanten benaderen die in het verleden gevraagd hebben om bepaalde objecten.

Bemiddeling in inboedelruimingen

Dit doen wij in samenspraak met kringloopwinkels in de omgeving. Omdat wij de taxatie van antiek vooraf aanbieden zijn de inboedels over het algemeen van goede kwaliteit.  In huizen waar antiek staat, staat ook vaak een goede wasmachine en goede kwaliteit huisraad. De kringloopwinkels weten dat als ik ze bel. Over het algemeen krijgen ze veel bruikbare spullen en weinig rommel. Vandaar dat de formule goed werkt. Wij kopen een aantal antieke of verzamelwaardige spullen in en de kringloopwinkel maakt de woning bezemschoon leeg tegen 0 of geringe kosten. De inboedel betaalt in veel gevallen de kosten van de ontruiming van het huis.

Door alle aanpassingen en verbeteringen op het gebied van inkoop en verkoop kunnen we met een gerust hart zeggen dat wij in de toekomst zeker zullen blijven bestaan en verder zullen groeien. Ik hoop dat het mogelijk wordt een fatsoenlijke boterham te halen uit in en verkoop van antieke en verzamelwaardige spullen en alle seinen staan op groen.

Dank voor het lezen van deze serie blogs “Hoe ik een handelaar werd“. Ik krijg er leuke reacties op en heb begrepen dat er veel belangstelling is voor onderwerpen waarin uitgelegd en verklaard wordt hoe taxeren en het herkennen van kunst in zijn werk gaat. Mijn volgende blogs zullen meer daarop gericht zijn.

Deel 5: Van stad naar Winschoten

Het hoekpand Witte de Withstraat 47/Piet Heinlaan 13a was oorspronkelijk een buurtsuper. Ik ben er gek genoeg nooit achter gekomen hoe deze supermarkt heette. Oude buren noemen wisselende namen. Wat staat is dat we besloten in zee te gaan met de verkopende makelaar van ons nieuwe huis en hem opdracht gaven ons huis in Groningen te verkopen. Pas als er een koper voor was dan zou de koop doorgaan van het pand in Winschoten. Dit gebeurde notabene op de laatste dag waarop dit volgens het contract kon. We hadden ons al verzoend met het idee dat het genoemde kamertje in de vorige blog toch zou moeten gaan dienen als slaapkamer. Op die laatste dag werden we eigenaar van ons huidige pand, een bijzondere gebeurtenis. Wil was hoogzwanger van onze dochter Juliet. Het was een warme zomer toen we begonnen met verven, inrichten en uiteindelijk verhuizen van al onze spullen vanuit Groningen.

Het pand is feitelijk een grote ruimte in compartimenten op de begane grond en een woongedeelte op de eerste verdieping. We hadden ineens een zee van ruimte en wat mij opviel was de stilte ’s nachts.

We hadden twee grotere slaapkamers en in één van deze slaapkamers werd met hulp van mijn vader een muur gebouwd. Nu hadden we drie slaapkamers. Het plaatsen van de muur en het inrichten van  het tweede slaapkamertje was precies op tijd klaar voor de komst van Juliet. We waren nu ineens een gezin van vier, wonend in een groot pand vlak bij het centrum van Winschoten.

Er kwamen intensieve jaren van kinderen (op)voeden en werken. Mijn dozen vol met spullen haalde ik op bij de boerderij in Garrelsweer. Het heeft zoals ik al zei nog maanden lang naar koeien en mest geroken in onze garage.

Plannen voor een antiek-curiosawinkel kregen vorm

Gaandeweg keerde de rust terug in ons leven en begonnen we aan de volgende stap te denken: het openen van een antiek- en curiosawinkel. We realiseerden ons wel dat een antiekwinkel in Oost-Groningen niet meteen een winstgevende onderneming zou gaan worden. Je kan met de spullen die wij verkopen beter in een stad zitten, of in ieder geval in een omgeving waar veel welvaart is. Winschoten is een fijne stad met een goede Groninger mentaliteit. Niet teveel zeuren, recht voor zijn raap en altijd met een goede lach. Vroeger was de welvaart in een aantal plekken in Winschoten hoog. Er was altijd handel met Duitsland en mensen komen uit de hele regio om boodschappen te doen en spullen te kopen. In de oorlog zijn zeer veel joodse mensen uit Winschoten gedeporteerd en vermoord. Hiermee verdween een groot deel van de rijkdom ook uit ‘Sodom’ zoals Winschoten ook wel genoemd wordt. Los daarvan passen chique spullen niet heel erg bij de ‘doe maar normaal’ mentaliteit die in Groningen natuurlijk ingebakken is.

Dat gezegd hebbende is er natuurlijk ook internet en rijden liefhebbers graag een stuk om om iets leuks te kopen, dachten wij. Internet is inderdaad waar, daar kun je goed verkopen, maar liefhebbers die ervoor omrijden waren schaars.

Ons eerste succes

Op 30 maart 2007 ging Antiek galerie Het Noorden open. In de weken voorafgaand aan de opening werd er hard gewerkt. Er werd een scheidingswand geplaatst, er werden vitrines besteld, geplaatst en aangesloten. De mooiste spullen werden uit de dozen gehaald en in de vitrines geplaatst. We hadden een vitrinebalie gekocht en een kassa, enz.. Het was een opening met een hapje en een drankje en we hadden wat reclame gemaakt. Op de eerste dag verkocht ik praktisch al mijn mooiste stukken.

Dat was even slikken. Stukken die ik met liefde gekocht had en waar ik blij mee was; loslaten. Een alcoholist kan geen kroeg beheren, een verzamelaar geen antiekwinkel. Het voelde ook heel licht. Ik kan loslaten en dat moet ook als je handelaar wil zijn. We hadden een boel omzet gedraaid en dat vervulde ons met trots. Vanaf nu waren we handelaren in antiek en curiosa. In de praktijk bleek dat natuurlijk niet zo. Ik kocht regelmatig nog als liefhebber en betaalde dan teveel. Dat proces heeft lang geduurd. Zakelijk kijken naar je inkoop en zakelijk kijken naar de verkoop, dat was het leerproces wat eigenlijk nog steeds gaande is.

Volgende keer 2006 /2022 de ontwikkelingen.

Deel 4: Gezinsuitbreiding en ruimtegebrek

We besloten al vrij snel na het samenwonen (wat je leest in deel 3) dat we graag kinderen wilden. Ik was er nooit heel bewust mee bezig geweest, maar toen Wil het mij vroeg was ik eigenlijk meteen om. Ik realiseerde mij natuurlijk helemaal niet wat dat betekende maar de contouren kon ik zien. Geen dag spijt gehad natuurlijk :). Wil werd vrij snel zwanger en in 2004 werd Rien geboren. Het was een jongen!

Voordat het zover was moest onze enige echte tweede slaapkamer leeg. Daar stonden 60 bananendozen en een heleboel andere losse spullen (emaille reclameborden, vintage lampen etc.). Via een collega kreeg ik een adres bij een boer. Het was op de zolder van de schuur, de koeien liepen beneden. Ik vertrouwde deze mensen en betaalde 50 euro per maand om de spullen daar te kunnen stallen. Omdat we toch niets verkochten was de noodzaak om regelmatig bij de spullen te moeten zijn niet aanwezig. Wel moest ik regelmatig naar Garrelsweer om en paar nieuwe dozen toe te voegen. Later bleek dat er 10 miljoen vliegenpoepjes waren neergedaald op de dozen en de kranten. Toen ik mijn dozen daar weer weghaalde heeft het nog een half jaar geroken naar die boerderij, daarover straks meer.

Ruimte voor een babykamer

Na het leeghalen van de slaapkamer was er ruimte voor een babykamer. We hebben met veel liefde spullen bij elkaar gescharreld, uiteraard ook veel vintage, en het werd een gezellige kamer waar Rien tot 2006 heeft geslapen. Tussen 2004 en 2006 stond antiek, zoals je je kan voorstellen even op een wat lager pitje. Er moest ’s nachts gevoed worden en kleine kinderen huilen en worden wakker.
Daarnaast was er een baan en is het leven vol en dierbaar. Toch reed ik, als ik 5 minuten over had of op een vrije dag, altijd wel even langs een kringloop en moest dan ook weer even naar Garrelsweer.

Liefde voor glaswerk en keramische beeldjes

In retrospectief realiseer ik mij dat ik altijd met en bepaald thema bezig was als het ging om het inkopen van antiek en de ontwikkeling van mijn kennis van antiek. Doordat ineens mijn belangstelling opflikkerde voor een bepaald gebied, was ik daar vooral mee bezig. Dat ging dan zover, dat ik soms spullen die op zich voor weinig geld te koop waren, niet zag staan, omdat mijn hoofd gevuld was met dat ene thema.
In die tijd legde ik mij toe op kunstglas. Eigenlijk nog steeds mijn grote liefde. Een stuk glas is altijd anders. Afhankelijk van de lichtinval en je stemming geeft een goed stuk glas mij altijd lol. Ik kocht glas als liefhebber, alhoewel ik vond dat de prijs niet zodanig moest zijn dat je een stuk nooit meer kon verkopen anders dan met verlies. Ik keek dus wel enigszins handelstechnisch naar mijn aankopen, maar toch vooral als liefhebber. Het huis werd weer langzaam voller met spullen maar nu gerichter. Ik kocht graag glas uit Murano, Italie. Daar werd en wordt de beste kwaliteit glas gemaakt, maar bovenal met onbegrijpelijke bewerkingen. Ik verwonderde mij over de maaktechniek en heb daar veel over gelezen. Daarnaast had ik een liefde voor de keramische beeldjes van Jaap Ravelli. Een pottenbakker uit Nederland die veel huishoudelijk aardewerk heeft vervaardigd vanaf de late jaren 40 tot in de jaren 80. Hij maakte in de jaren 50 en 60 ook hele grappige plastieken, Sommige waren schattig en anderen waren ook stoer. Altijd kunstzinnig. Op de foto uit 2000 zie je een fragment van de vensterbank van het huis in de van Starkenborghstraat in Groningen. Hier komen beide liefdes bijeen in een plaatje.

Blik en vintage lampen

Zoals gezegd heb ik nooit primair op waarde ingekocht, maar nam het wel mee in de overweging bij de aankoop. In sommige gevallen lag een stuk van honderden euro’s voor 1 euro op een kraam of kringloop en was het koopje natuurlijk snel gedaan.
In de loop der jaren zijn er veel thema’s voorbij gekomen in mijn ‘antiek- leven’. In de beginjaren 2000 was vooral keramiek erg in trek en populair en ging ik mee in de trend door me daar op te richten. Eigenlijk zijn keramiek en glas in 15 jaar het belangrijkste thema geweest. Daarnaast, en dat kwam doordat Willeke dat ook leuk vond, kochten we oude reclameblikken, oud speelgoed van bijvoorbeeld blik, en vintage lampjes uit de jaren 70. Dat laatste hebben we goed gedaan, want die zijn op dit moment erg in trek en zoals je inmiddels wel begrijpt, daar hebben we ook nog wel wat dozen van staan.

Op zoek naar ruimte voor ons en onze droom

In 2006 werd Wil opnieuw zwanger. Onze derde slaapkamer was eigenlijk een soort doorgang naar de badkamer en inmiddels ook de plek waar de wasmachine stond en de was te drogen hing. Het was bovendien klein. We kwamen tot de conclusie dat deze kamer niet geschikt was voor ons tweede kindje. We besloten dat het tijd werd om een groter huis te gaan zoeken waar we bovenal op termijn een winkel in antiek & curiosa konden beginnen. Dit plan hadden we al vaker besproken, maar werd snel concreter met het groeien van de buik van Wil. Funda bestond al en was de plek om te zoeken naar huizen met woonoppervlak 200 m2 + en woon/winkelbestemming. Eigenlijk vonden we niet wat we zochten. We zijn wezen kijken in Winsum. Een huis met een grote schuur en in Baflo bij een boerderij midden in het dorp. Bij de eerste was de schuur wat klein en in Baflo waren gluurburen die maakten dat wij als stadjers meteen dachten: “Hier niet“. Omdat de tijd begon te dringen hebben we uiteindelijk een advertentie geplaatst op marktplaats. We kregen heel snel een reactie van een rijschoolhouder met een groot pand in Winschoten, die van zijn grote pand af wilde omdat mensen steeds minder naar zijn theorieles kwamen en het theorie examen gingen oefenen op internet. Het lokaal werd niet veel meer gebruikt en het pand werd voor hem te groot. Ik was meteen enthousiast. Wil had wel wat twijfels, maar toen we samen voor een tweede keer door het pand liepen en alle mogelijkheden bespraken zag ze in dat dit toch wel heel leuk was.

In de volgende blog lees je meer over wonen in Winschoten en het ontstaan van Antiek galerie Het noorden.

Deel 3: De jaren 90 tot 2004

In mijn vorige blog ben ik helemaal vergeten te vertellen over mijn prive situatie. In 1993 behaalde ik mijn diploma HBO Personeel & Arbeid in de stad Groningen. De wereld lag natuurlijk open voor mij, maar eigenlijk is mijn hart nooit bij mijn studie geweest. Ik had mij voorgenomen nooit als personeelsfunctionaris aan het werk te gaan omdat ik niet in de sfeer van stropdasssen wilde werken. Ik was daar in die tijd vrij zwart-wit in. Later meer over mijn ‘carierre’.

In 1991 ontmoette ik Willeke Tebbens, mijn levenspartner en moeder van onze kinderen. Dat wist ik toen nog niet natuurlijk. Zij kwam in het studentenhuis aan de van Julsinghstraat in Groningen wonen waar ik ook woonde en na wat snuffelstages werden we onafscheidelijk. Zij was niet met antiek bezig, maar ging zich gaandeweg meer intereseren voor mijn gekke hobby. In de jaren na mijn studie was het niet gemakkelijk een baan te vinden. Uiteindelijk werd het COA (Centraal opvang Asielzoekers) waar ik 21 jaar met veel plezier gewerkt heb. Als begeleider in het AZC heb ik veel mensen ontmoet en heel veel leuke collega’s leren kennen. In mijn vrij tijd was ik altijd met antiek bezig. Ik bleef de rommelmarkten afstruinen en bezocht de kringloopwinkels (die in de jaren 90 ontstonden) met grote regelmaat. In het begin waren de kringloopwinkels goudmijnen voor mensen met kennis van antiek. Goed willende mensen verkochten tweedehands spullen door aan de minima voor kleine prijzen. Een nobel idee natuurlijk, maar de antiek handelaren zagen al snel dat er niet alleen gebruiksgoederen in de winkels lagen maar ook waardevolle kunstobjecten en antiek. Vaak was die kennis bij de kringloop zelf niet aanwezig en dus werd er goed geld verdiend door de handelaren.
Internet stond in de jaren 90 in de kinderschoenen en het was nog steeds niet gemakkelijk om goede informatie te krijgen over de waarde van stukken en achtergronden. Mijn hele leven ben ik bezig geweest met computers. In mijn jeugd met de commodore 64 en later met MS dos en Windows computers. Toen internet voorzichtig zijn intrede deed was ik meteen geinteresseerd. Internet was duur (betalen per minuut, net als bellen) maar al snel zag ik dat dit dé bron van informatie zou worden. Ik was dus vaak online te vinden om te zoeken naar websites die informatie hadden over antieke spullen of zelfs dingen te koop hadden. Ricardo.nl was een hele vroege website (vanaf 1999) waarop je spullen kon kopen en verkopen. Foto’s uploaden wilde niet, dus je had alleen een beschrijving. Bovendien waren digitale foto’s 20 kb. De foto van mijzelf is uit 1999. Een digitale camera koste 500 gulden en maakte dit soort foto’s. Het was vaak van onvoldoende kwaliteit om te kunnen bepalen of een object antiek was. In de loop der tijd werd dat natuurlijk steeds beter.

Naast mijn werk bij het COA was ik dus veel op pad en breidde mijn kennis gestaag uit. Wat een beetje gek was; ik verkocht niet veel. Niet uit hebberigheid, maar uit tijdgebrek en omdat we geen noodzaak hadden om geld te verdienen. In de loop van de jaren 90 moesten we ons studentenhuis uit en vonden Willeke en ik beide een ander huis. In die jaren sleepte ik ook spullen naar haar huis en begonnen beide huizen steeds voller te raken met vintage spullen en antiek. Eigenlijk woonden we samen in twee huizen. Dit hebben we 5 jaar gedaan.
In 1999 besloten we samen een huis te kopen. We hadden inmiddels allebei een vaste baan en aangezien we toch altijd samen waren was het een logische volgende stap. In dat huis in Helpman (van Starkenborghstraat) waren drie slaapkamers. Omdat we de inboedels in elkaar schoven bleek toen pas hoeveel spullen er waren. De waarheid was dat mijn voormalige huis inmiddels al een soort pakhuis was geworden en toen haar/mijn spullen er ook bij kwamen hadden we ineens een slaapkamer vol staan met bananendozen.

In deel 4 vertel ik meer over de periode 2004 tot 2006. Hierin kregen wij te maken met ruimtegebrek en gezinsuitbreiding.

Deel 2: Kennis vergaren

Beginneling in de jaren 90

Ik kom er achter dat er geen jaartallen in mijn vorige blog vermeld staan, dat zal ik hier alsnog doen. Het eerste stuk speelt vanaf 1992. In die tijd was klassiek antiek nog behoorlijk waardevol. Op het Zuiderdiep in Groningen zaten toen nog zes antiquairs en zij hadden stuk voor stuk een goed inkomen. De heer Lameris stopte in die tijd en ik kocht wat merkboekjes van hem. Als beginneling was ik vol bewondering over de kwaliteit van de spullen die deze gerenomeerde antiquair te koop had. Ook het kennis vergaren was voor mij begonnen. Internet bestond nog niet en men was zuinig in het delen van kennis.
”Je leert een aap niet dansen” was een uitdrukking die ik wel eens hoorde. Het betekende: niet vertellen wat goede handel is en vooral niet wat dure spullen zijn; Je hebt er daarna anders een concurrent bij gekregen.
Ik was vooral enthousiast en snapte die zuinigheid met informatie niet helemaal. Nu nog niet trouwens. Er is handel genoeg en van elkaar leren is gewoon leuk.
Ook goed om te weten is dat ik vanaf 1990 in de stad Groningen studeerde en zodoende dichtbij het vuur zat. In Stadskanaal, waar ik opgegroeid ben, waren geen antiekwinkels.
In de jaren 90 was het antieke landschap totaal anders dan nu. Een Gronings kabinet koste 20.000 gulden en een 18e eeuwse Friese staartklok 4000. Art deco was nog niet heel kostbaar, maar dat zou snel veranderen. Traditioneler aardewerk en kristal was goed te verkopen. Een kruik van Keulse potten aardewerk en een antiek bord van Petrus Regout uit Maastricht waren gewoon goede handel. Er waren verzamelaars van beide gebieden. Had je een baardmans kruik dan kon je een goed bedrag vragen. Ook 18e eeuws tin en een koperen appelketel gingen (nog) voor goed geld van de hand. De hoogtij dagen van het antiek was toen al een beetje voorbij. Prijzen voor de stukken die ik zojuist noemde waren hoog, maar stegen niet meer.

Vlooienmarkt/rommelmarkt Eelde

In die tijd wist ik nog niet veel. Ik speurde naar spullen en informatie en liep veel kilometers op Eelde en andere rommelmarkten. De rommelmarkt in Eelde, de bloemenveilinghallen, verdient een aparte vermelding. Van heinde en ver trokken particulieren, curiosa- en antiekhandelaren naar Eelde op zaterdagochtend om te verkopen en te kopen. Al meer dan 40 jaar bestaat deze markt. Je kan gerust zeggen dat mensen die daar vanaf het begin met kennis van zaken rondliepen, rijk zijn geworden.

Detailinformatie werd niet gedeeld en internet was een gerucht. Mensen keken wel naar het televisie programma Tussen Kunst & Kitsch maar daar werden alleen topstukken besproken. In het land der blinden is één oog koning. Verhalen deden de ronde dat mensen juwelenkisten met gouden sieraden verkochten voor 5 gulden. Er werden schilderijen gekocht waarvoor men een klein huis in de provincie kon kopen. Ik smulde natuurlijk van die verhalen. Er werd niet veel kennis gedeeld, maar wel veel gepocht nartuurlijk. Veel van die verhalen waren ook gewoon waar. Bekend was dat de grote antiekhandelaren niet op Eelde kwamen, maar dat de ‘kleinere jongens’ zaterdagmiddag na de markt, een auto vol kwamen presenteren en direct geld kregen voor de goede spullen. Van een aantal antiquairs was bekend dat zij huizen kochten in de stad als investering. Dat was voor mij allemaal niet weggelegd, maar ik vond het vooral fantastisch om me te verdiepen en mijn kennis te vergroten. Ik raakte bevriend met een aantal jonge mensen, en om 8.30 uur, als we moe waren van 1,5 uur zoeken op de markt, gingen we koffie drinken in hal 1. De koffie op Eelde rommelmarkt behoort tot de smerigste die ooit verkocht is, maar omdat er niets anders was… We maakten de plastic zak leeg en zetten de spullen op tafel en dan spraken we over de aankopen. Meestal met een man of 4 zaten we daar. Ondanks de koffie denk ik hier met veel plezier aan terug.

Kennis

Ik heb veel geleerd van een aantal mensen die meer kennis hadden en dit wel deelden.
Ik had me al wat meer verdiept in glas uit Leerdam en soms vond ik prachtige stukken waarover ik dan vertelde. Omgekeerd vertelde collega Gert Jan dan over zilver, art deco en bekende namen. Vaak zocht ik later dan weer naar informatie daarover.

Ik sta niet bekend om mijn goede geheugen. Ben ook slecht in het onthouden van namen van mensen, maar een naam van een pottenbakker, ontwerper met daarbij behorende signatuur, vergeet ik niet meer. Zelfs een merkje dat ik 10 jaar later voor de tweede keer zie, weet ik onmiddellijk te noemen. Het moet te maken hebben met belangstelling.

Tot zover een schets van de wereld waarin ik toen rondliep. In deel 3 zal ik ingaan op hoe ik van liefhebber meer handelaar werd.

Deel 1: De eerste jaren

Eigenlijk is mijn belangstelling voor oude dingen er altijd wel geweest. Ik ging altijd graag naar een museum om te kijken naar kunst en dingen uit het verleden. Ik kreeg ontzag voor een ding van grote ouderdom. Eigenlijk hebben alle ‘dingen’ een verhaal. Het verhaal gaat over hoe het ontstaan is, wat de functie van iets was en over het materiaal. Voor mij stopte het verhaal daar niet. Ik verbeelde me de tijd, de mensen en hoe ze eruit zagen, de omstandigheden waarin ze leefden en hoe de dingen ze van dienst waren in het dagelijks leven. Een religieus beeld heeft misschien troost gegeven in tijden van honger of oorlog, een kookpot van klei was heel belangrijk om het eten in te bereiden. Daarnaast had je ook dingen die mooi waren. Soms alleen maar om te pronken, maar ook vaak een gebruiksvoorwerp die prachtig versierd was. Vaak was dit vanuit status van de eigenaar; hij had geld en liet dat zien en verkreeg op die manier aanzien in de gemeenschap. Veel menselijke eigenschappen zitten in de dingen. Je moet ze alleen zien.

Wat een geweldige hobby

Ik was 23 jaar toen ik meeging met een kameraad naar zijn ouderlijk huis. Zijn moeder en haar vriendin hadden jarenlang spullen gekocht op rommelmarkten en kringloopwinkels. Het huis was in alle opzichten een museum. Ik keek mijn ogen uit. Ze hadden met veel liefde een grote collectie opgebouwd van allerlei spullen uit de geschiedenis en cultuur van Nederland. Ik vond meteen de oude reclameblikken het mooist; Droste, van Houten, Verkade. Niet alleen kleine blikken, maar ook grote winkelvoorraad blikken. Daarnaast oud speelgoed, ook veel van blik en vaak met prachtige afbeeldingen. We dronken koffie en ze vertelden over hun avonturen. Een vondst onderin een doos met troep, of een bijzondere situatie waardoor ze ineens in de gelegenheid kwamen om iets moois te kopen. Toen de bedragen werden genoemd, de waarde die de spullen hadden, snapte ik dat hier voor heel veel geld in huis stond. Ik moet eerlijk zijn, niet alleen de pracht maar ook het geld hadden mijn belangstelling aangewakkerd. Wat een geweldige hobby was dit! Voor een klein bedrag iets kopen en een prachtige collectie opbouwen en als de nood aan de man is iets verkopen om geld te verdienen. Ik kon me ineens geen mooier leven voorstellen als dat van handelaar in antiek.

Eigenlijk vrij snel daarna liep ik met mijn kameraad op de rommelmarkten. Vitalis organiseerde, sinds jaar en dag, de grootste rommelmarkt van Noord Nederland in de bloemenveilinghallen van Eelde. Ik weet niet op wiens initiatief dit zo ontstond, maar we gingen elke week als we de kans kregen. Ook de zomermarkten waren leuk, ook georganiseerd door Vitalis. Annen, Gieterveen, Gasselte etc… In het begin kwamen we om 9.00 uur aan, maar na een tijdje kwamen we erachter dat dat geen goed idee was. Wilde je echt kans maken op een goede vondst, dan moest je om 7.00 uur en soms nog eerder aanwezig zijn.
Onze kennis was natuurlijk beperkt. We probeerden oude blikken en speelgoed te kopen, maar ik liet mijn oog al snel vallen op glas en keramiek. Ik had wat boekjes gekocht en ook veilinggidsen met opbrengsten erin. Uiteraard kwam je de spullen die op veilingen verkocht werden haast nooit tegen, maar het wakkerde de interesse verder aan.

Leergeld

Inkopen van antiek is een zaak van trial en error. Door te kopen leer je dingen en vooral wat je niet moet kopen. De stelregel dat je moet kopen wat je mooi vindt probeerde ik uit, maar dat werkte ook niet. In de jaren die ik voor me had verdween er veel geld in spullen die weinig waarde hadden; het begrip leergeld leerde ik zo kennen. Ik leerde mensen kennen die meer wisten en vroeg veel aan ze. Niemand was erg happig om kennis te delen, maar door mijn enthousiasme en omdat ik zelf ook kennis deelde, kreeg ik toch zaken te horen die me verder brachten. Hoe kan je een oud stuk glas herkennen, welke kleuren glazuur van ADCO aardewerk waren zeldzaam en dus duurder. De onderwerpen zijn oneindig, de diversiteit van spullen ook. Je komt voor een keuze te staan, ga ik me specialiseren of wil ik alles weten en dus generalist worden. De vraag is er wel en is ook eigenlijk belangrijk, maar voor mij was het meteen duidelijk. Ik wil zo veel mogelijk weten van zoveel mogelijk onderwerpen. Ik werd een alleseter. Dit zit in mijn karakter denk ik. Ook buiten de antiekwereld heb je specialisten en generalisten; het is een ‘way of life’ vermoed ik.

Lees het vervolg op deze blog “Hoe ik handelaar werd (en liefhebber) van kunst (Deel 2)”

Mensen vragen ons wel eens hoe het kan dat bepaalde antieke objecten ineens een heel ander prijskaartje hebben als in voorgaande jaren. Kortom, hoe wordt de prijs van antiek bepaald?

Het korte antwoord is: vraag en aanbod. Klassiek liberale prijsstelling. Is er veel aanbod en weinig vraag, dan daalt de prijs. Is er schaarste (= veel vraag en weinig aanbod), dan zijn de prijzen hoog. De vraag die hier natuurlijk onder ligt is: hoe kan de vraag zo dalen dat de prijzen van eerder kostbare stukken antiek vandaag de dag zo tegenvallen?

Mode en trends

Een van de redenen is mode in de huisinrichting. Vormen zijn strakker en minimalisme is modieus. Bovendien is huisinrichting veel sneller ‘uit’ en doet er al snel een andere trend zijn intrede. In de jaren 50 t/m de jaren 80 kochten mensen vaak meubels en andere spullen voor een langere tijd. Decoratieve objecten zoals antieke objecten waren veelal een investering en waren in veel gevallen ook statussymbolen. Het lijkt er sterk op dat mensen anders zijn gaan inkopen. Meubels van nu zijn vaak van mindere kwaliteit en hoeven maar een beperkt aantal jaren mee te gaan; daarna koopt men een nieuwe inrichting.

Onwetendheid en belangstelling

Een tweede reden van de teloorgang van de antiekprijzen is gebrek aan kennis en onwetendheid bij nieuwe generaties.  Men weet vaak niet wat de functie van iets ouds is en hoe dit verband houdt met het leven in die tijd. Een gebrek aan belangstelling in de eigen geschiedenis lijkt een rol te spelen. Ik denk dat het deels te maken heeft met de volgende vraag:

Mijn persoonlijke idee

Heeft de toenemende dominantie van (computer) schermen een effect op de behoefte aan het bezitten van bijzondere objecten?

Objecten, beelden en ervaringen komen via schermen tot ons. Het lijkt wel dat het begrip van bezit enigszins aan erosie onderhevig is. Je kan alles op elk moment zien en beleven via een scherm, het is dan misschien minder urgent om iets zelf te bezitten? Ik heb het idee van wel, maar kan dat niet bewijzen natuurlijk.

Wat ik persoonlijk spijtig vind is dat de waardering voor het verhaal achter een object verdwijnt. Antieke stukken hebben het verhaal van de geschiedenis in zich. Ken je de functie van het object dan leer je ook meer over het verleden. Iets werd vaak met de hand gemaakt en was bedoeld om een leven lang mee te gaan. Aan het object kun je vaak zien welke maatschappelijke status iemand had maar ook natuurlijk hoe er geleefd werd.

Hoe wordt de prijs van antiek bepaald

Even terug naar de hoofdvraag: Hoe wordt de prijs van antiek bepaald? Samengevat is veel waarde van antieke spullen verdwenen door een verbleekte interesse. Minder vraag naar antieke spullen.

Veel antiquairs verkopen nu aan buitenlandse kopers via internet sites. Met name Chinese klanten betalen veel geld om antieke stukken te kopen. In China neemt de welvaart toe en het lijkt qua groei, koopkracht en belangstelling wel wat op Nederland/Europa van de jaren 70/80. In andere westerse landen is de belangstelling voor antiek ook achteruit gegaan, net als in Nederland. Internet zorgt wel voor een groter bereik om je spullen aan te bieden. Hierdoor lukt het soms om een Nederlands stuk aan een Franse liefhebber te verkopen.

Beleggers en verzamelaars

Nog twee groepen die genoemd moeten worden: De beleggers en de verzamelaars.
Zilver en goud is altijd te verkopen omdat er altijd mensen menen dat dit een veilige investering is. De prijzen van antiek goud en zilver groeien en dalen mee met de dagwaarde van edelmetalen. Daarnaast is de ouderdom van antieke object van edelmetaal belangrijk voor de waarde. Hier geldt wel heel duidelijk de regel,  hoe ouder des te duurder.

Verzamelaars zijn moeilijk te bedienen omdat je nooit weet wat er nog ontbreekt in de verzameling. Wel zijn het trouwe kopers van antieke stukken. Helaas zie ik ook de groep verzamelaars afnemen. De groep vergrijst en er is weinig aanwas.

Jongeren en vintage

Als laatste moet ik vermelden de belangstelling van jonge mensen in een Vintage inrichting. De laatste jaren vinden spullen uit de jaren 50 en 60 van de 20^e eeuw meer en meer aftrek bij jonge mensen. De prijzen van design artikelen uit deze jaren stijgen gestaag. Dit is geen antiek maar wel een leuke ontwikkeling. Het woord antiek lijkt dan ook vervangen te worden door het woord vintage als het gaat om belangstelling in inrichting en decoratie.

De traditionele antiekhandelaar bestaat eigenlijk nauwelijks meer in Nederland, daarvoor in de plaatst komen de handelaren in vintage en design.

Dit was in vogelvlucht een inkijkje in antiekprijzen en de veranderingen die daarin plaatsvinden. Neem gerust contact op om je spullen te laten waarderen. Een taxatie en of advies geven wij in veel gevallen gratis af.

Zoals we al schreven in een eerdere blog is de antiekmarkt sterk in beweging. De laatste jaren heeft het klassiek antiek veel in belangstelling ingeboet. Maar wat zijn spullen die onze klanten wel kopen en wie zijn dat?

Allereerst moet ik de Aziatische markt noemen en met name China. Veel klanten komen uit China, zij kopen niet alleen Chinese spullen maar ook specifieke Europese objecten. Oneerbiedig; wat wij hier kitch noemen wordt daar gewaardeerd. Vazen en objecten met veel klassieke bloemen in roze en goud vinden hun weg naar China. Maar ook gouden sieraden met koralen erin en kleine Franse meubels ingelegd met allerlei soorten hout en veel decoratieve elementen gaan, vaak per schip naar het Chinese vasteland. Chinees porselein is hier met schepen vol, in de VOC tijd ingevoerd en vindt nu zijn weg met groot gemak terug.

Naast de Chinese klanten hebben we ook de ‘klassieke’ verzamelaar. Deze is op zoek naar dat ene stuk wat nog ontbreekt of naar een stuk welke in betere conditie is wat al in bezit is. Het is lastig de verzamelaar te bedienen. Inkopen van stukken voor een bepaalde klant draait vaak op een teleurstelling uit bij de antiquair; “Het was toch niet helemaal wat ik zocht”. Kennis van wat mensen verzamelen is uiteraard belangrijk. Hier een opsomming wat wij zoal tegen komen aan verzamelaars in onze winkel en op beurzen;

Keramiek en porselein

Veel verzamelaars zoeken van een specifieke pottenbakker of keramist een mooi en bijzonder stuk. Verzameld worden:

• Mobach
• Jan van der Vaart
• Zaalberg
• Brouwer
• Pieter Groeneveldt
• Gert de Rijk
• Jaap Ravelli
• Johan van Loon

Op internationaal gebied een willekeurige opsomming:

• Rorstrand
• Gustavsberg
• Upsala Ekeby
• Moorcroft
• Clarice Cliff
• Sarreguemines
• Accolay
• Schramberg
• Rosenthal
• Scheurich
• Bay

Binnen elk merk of studio zijn weer verschillende ontwerpers en schilders actief die in meer of mindere mate gezocht worden door verzamelaars. Eigenlijk is de lijst zo groot dat je nooit uitgeleerd raakt.

Antiek Glas

Op het gebied van glas zijn er wat minder fabrieken/ateliers te noemen; het proces is ingewikkelder en een glasoven is kostbaar. In Nederland zijn er twee glasfabrieken die later gefuseerd zijn te weten glasfabriek Leerdam en Kristalunie Maastricht. Bekende ontwerpers die daar gewerkt hebben en verzameld worden zijn A.D. Copier, W. J. Rozendaal, K.P.C. de Bazel, Willem Heessen, Max Verboeket, Chris Lebeau, Chris Lanooy (ook aardewerk) en de beroemde architect H.P. Berlage. Uiteraard is ook deze lijst niet uitputtend.
Buiten Nederland zijn een aantal bekende glasfabrieken, ateliers te noemen waarvan de stukken op belangstelling kunnen rekenen bij verzamelaars; Murano/Venetiaans glas, Daum Nancy, Emile Galle, Holmegaard, Orrefors, Kosta Boda, Val Saint Lambert, Boom, Erwin Eisch en bijvoorbeeld Bohemen. Wat natuurlijk opvalt als u deze termen zou googelen is dat veel van de stukken die u tegenkomt niet antiek zijn. De ‘verzamelaarsmarkt’ is niet perse gericht op antieke stukken. Wat telt is dat een specifieke ontwerper het gemaakt heeft, het stuk in goede conditie is en uiteraard betaalbaar.

Uiteraard zijn er ook verzamelaars van antieke stukken. Antiek glas, antiek porselein, antiek zilver, antiek aardewerk en antiek tin en koper worden nog steeds verzameld. Al lijkt het erop dat deze groep wat aan het vergrijzen is.

Vandaag de dag is een andere groep klanten sterk aan het groeien. Een aanzienlijk deel van de jongere generaties krijgt namelijk ook wat meer interesse in oude spullen. Met name wat onder vintage en design valt is een groeiend thema. Spullen van ontwerpers uit de jaren 50, 60 en 70 van de 20^e eeuw ondervinden steeds meer belangstelling. Ook objecten die sterk doen denken aan een tijdsperiode, de zogeheten stijl-consequente objecten verheugen zich op meer belangstelling. Een mooi voorbeeld is oranje meubels uit de jaren 60 en 70 of pasteltinten uit de jaren 60. Gekke formica tafeltjes, rotan stoelen uit de jaren 50 of space age lampen van chroom met spiegellampen erin.

Het vak van antiquair mag ook gerust inmiddels tussen haakjes. Niet alles wat oud is is antiek en alhoewel de klassieke antiquair nog steeds bestaat met alleen klassieke stukken van voor 1920 zie je steeds meer de moderne antiquair opkomen.

Om terug te komen op de vraag; Wie zijn onze klanten?  Dit is dus niet eenvoudig te beantwoorden, de wedervraag die een antiquair zich vaak stelt is ‘wat zoekt de verzamelaar’. Daarnaast kopen mensen natuurlijk ook om andere redenen een stuk antiek. Om het huis te meubileren of gewoon omdat men iets heel mooi vindt. Hierin zit soms een stuk mode verwerkt; als een bepaald televisieprogramma een bepaalde stijl promoot dan ontstaat soms meer vraag naar een bepaald type meubel. Denk bijvoorbeeld aan Eigen Huis en Tuin.